BlauwBloed--overlayTop BlauwBloed--overlayBottom BlauwBloed--overlayHeader BlauwBloed--overlayLeft BlauwBloed--overlayOrange Icon--npo Icon--EO Icon--tag Icon--search Icon--menu Icon--close Icon--image Icon--photo Icon--audio Icon--video Icon--play Icon--instagram whatsapp instagram-with-circle Icon--mail twitter twitter-with-circle facebook facebook-with-circle Icon--rss clock

Ridder Piet van den Hoek, de bescheidenheid zelf

Met het overlijden van Cornelis Pieter van den Hoek op 12 februari 2015 is een eind gekomen aan het aardse leven van een bijzondere verzetsstrijder. Deze drager van de Militaire Willems-Orde was moedig, onverschrokken, voorzichtig en nuchter. En boven alles: de bescheidenheid zelve.

Die laatste karaktertrek was misschien nog wel het meest in het oog springend. ‘Niet een man met de borst naar voren, heel bescheiden’. Zo omschreef Arjan Mitzer van Blauw Bloed Radio hem in het programma Dit is de Dag (EO, Radio 1). Mitzer interviewde Piet van den Hoek eind vorig jaar ter gelegenheid van de uitreiking van de Militaire Willems-Orde aan Gijs Tuinman. Bij die ceremonie kon Van den Hoek, die 93 jaar is geworden, niet aanwezig zijn; hij was toen al broos en kwetsbaar. Een tv-interview hoefde voor hem ook niet zo nodig – behalve zijn lichamelijke conditie was het vooral zijn bescheidenheid die hem daarvan dreigde te weerhouden – maar zijn zoon wist hem over te halen. En dus wilde hij nog een keer terugblikken op zijn rol in de laatste oorlogswinter. 

Het gesprek vond plaats op locatie, en dus in de Biesbosch, het gebied dat hij als ‘linecrosser’ tientallen keren in het geheim en met gevaar voor eigen leven had doorkruist om verbinding te onderhouden tussen het bevrijde deel van Nederland (Brabant) en het nog bezette deel (Zuid-Holland). Via dit gebied dat alleen voor kenners begaanbaar was, werden mensen, medicijnen en goederen naar de overkant gesmokkeld. Voor Van den Hoek was dat de normaalste zaak van de wereld: ‘Het hoorde er gewoon bij, ik was crosser.’

Niet terugsturen

Van den Hoek, die nooit soldaat was geweest (hij was afgekeurd voor militaire dienst), maakte de tochten vanuit zijn woonplaats Werkendam. Arjan Mitzer: ‘Van de 21 crossers zijn er 2 gepakt en gefusilleerd. Piet van den Hoek werd ook gevangengenomen en op transport gezet naar Kamp Amersfoort. Daarvandaan ontsnapte hij, waarna hij terugliep naar huis en …gewoon weer begonnen is met linecrossen. ‘ Het leverde hem in 1948 de Militaire Willems-Orde op, uit handen van koningin Juliana.

Op de vraag of hij verbaasd was dat hij die onderscheiding kreeg, antwoordde Van den Hoek in Blauw Bloed: ‘Ik had er helemaal niet op gerekend. Ik belde mijn vrienden op: ik heb vanmorgen een brief gekregen dat ik de Militaire Willems-Orde krijg. Hebben jullie ook zo’n brief? Nee, die hebben wij niet gekregen. ‘k Zeg: dan stuur ik hem terug, want jullie hebben hem net zo goed verdiend als ik. Maar de wethouder zei: Ja Piet, je krijgt de hoogste onderscheiding, en die mag je niet terugsturen.’

Er zijn momenteel nog vier dragers van de Militaire Willemsorde in leven: de meest recente is Gijs Tuinman, die eind 2014 tot ridder werd geslagen door koning Willem-Alexander. Zoals gezegd, daar kon Van den Hoek niet bij zijn. (Tuinman bracht wel een bezoek aan de hoogbejaarde Werkendammer). Bij Marco Kroon, die de hoogste militaire onderscheiding kreeg in 2009, was de verzetsheld nog wel aanwezig. De andere twee ridders van de generatie van Piet van den Hoek zijn de Engelsman Ken Mayhew (1917) en  Edward Fuller uit de Verenigde Staten (1919).

Geen militaire eer

Piet van den Hoek was christen, en liet dat blijken ook. Filmmaker Rinus Rasenberg, die een film maakt over de verzetsgroep waar Van den Hoek deel van uitmaakte, merkte in dit verband op:  ‘Hij had het nooit over de moffen, zoals zovelen, maar altijd over de Duitsers.’

‘Na elke gelukte crossing dankte ik God, dat ik weer gespaard bleef”, zo vertelde Van den Hoek na de onthulling in 2012 van het naambordje voor het C.P. van den Hoekpad.

Hij overleed ‘met een onwrikbaar vertrouwen op zijn Verlosser’ zoals de tekst van de overlijdensadvertentie luidde. Als drager van de hoogste militaire onderscheiding had hij recht op een begrafenis met militaire eer. Het hoeft inmiddels geen verbazing te wekken dat Van den Hoek daar niets van wilde weten.

Luister hier het radiofragment

Bekijk hier het item uit de uitzending

Het laatste nieuws in je mailbox!

Schrijf je in en ontvang elke vrijdag de nieuwsbrief van Blauw Bloed!