BlauwBloed--overlayTop BlauwBloed--overlayBottom BlauwBloed--overlayHeader BlauwBloed--overlayLeft BlauwBloed--overlayOrange Icon--npo Icon--EO Icon--tag Icon--search Icon--menu Icon--close Icon--image Icon--photo Icon--audio Icon--video Icon--play Icon--instagram whatsapp instagram-with-circle Icon--mail twitter twitter-with-circle facebook facebook-with-circle Icon--rss clock

Foto en het Verhaal: Alberdina Cowell Ruijs

Sinds 1969 woon ik in Amerika. Tussendoor heb ik nog 5 jaar in Volkel, en 5 jaar in Soesterberg gewoond. In 1983 ging mijn man met pensioen en zijn we in Tennessee gaan wonen.

In 1996 werden de Olympische Zomerspelen gehouden in Atlanta. In die tijd studeerde mijn dochter daar ook. Aan de Olympische Spelen zouden een dochter en een zoon van een vriendin uit Nederland mee doen.  Tragisch genoeg overleed haar zoon vlak voor de Olympische Spelen tijdens een auto ongeluk. Haar dochter besloot om ondanks het overlijden van haar broer, toch mee te doen aan de Olympische Spelen.  Mijn vriendin was niet van plan om meet e reizen met haar dochter. Ze durfde niet alleen te reizen, en aangezien haar dochter in het Olympisch dorp zou verblijven, moest ze alles alleen doen.

Toen heb ik besloten om met haar mee te gaan naar de Olympische Spelen. Ze is in het vliegtuig gestapt en naar Nashville gevlogen, waar ik haar heb opgehaald.  Na een paar dagen bij mij te hebben gelogeerd zijn we samen naar Atlanta gereden. Daar konden we onze intrek nemen in het appartement van mijn dochter.

Uiteindelijk hebben we de dochter van mijn vriendin afgesproken in het Holland Huis.

Haar dochter zou alsnog meedoen aan de Olympische Spelen.  Daar zag ik toen nog prins Willem-Alexander staan. Hij stond te kijken naar een prikbord met verslagen. Ik vroeg aan mijn vriendin of dat Willem-Alexander was, maar zij zei van niet. Toch twijfelde ik. Het koningshuis heeft mijn interesse en ik koop altijd boekjes over het koningshuis.

Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en liep naar de prins toe. Ik tikte hem op zijn schouder en vroeg: “Are you the crown prince of the Netherlands?” Hij zei: “That’s what they tell me”, en lachte heel charmant. Hoe vroeg wie dat wilde weten, en ik zei dat ik hem herkende maar dat mijn vriendin zei dat ik het mis had. Hij vroeg wat ik in het Holland Huis deed, en ik vertelde het verhaal van mijn vriendin. De prins had van het verhaal gehoord en wilde mijn vriendin graag ontmoeten.  Ik heb toen mijn vriendin en mijn dochter, die ook mee was, gehaald. We hebben een hele tijd met de prins staan praten en wilde net met hem op de foto gaan toen zijn beveiligers aan kwamen lopen het was tijd voor de prins om te gaan. Toen zei Willem-Alexander: “De dames zijn nog niet klaar”, hij wende zich tot ons en zei: “Neem je tijd.”

Prins Willem-Alexander was tijdens de Olympische Spelen een geweldige supporter en ik vind het dan ook jammer dat hij daarna zoveel kritiek heeft gehad op zijn gedrag.

Alberdina Cowell Ruijs

 

Het laatste nieuws in je mailbox!

Schrijf je in en ontvang elke vrijdag de nieuwsbrief van Blauw Bloed!

Lees ook