Koninklijke Column: jouw fauteuil, mijn fauteuil
Leestijd: 2 min
Leestijd: 2 min
Wat viel de redactie deze week op? Redacteur Babette van Lent (26) over de meubels van koning Willem-Alexander.
‘Een geheim gehouden deal, waar de Oranjes al 40 jaar van profiteren’. Het klinkt als het begin van een spannend boek, maar de tekst uit NRC omschrijft de zoveelste heikele kwestie over de kosten van het koningshuis. Na de vakantiewoning in Mozambique, de Griekse aanlegsteiger en De Groene Draeck van prinses Beatrix is het nu de beurt aan de meubeltjes van koning Willem-Alexander.
Hoe positief Nederland vorige week reageert op zijn nieuwe look, zo negatief haalt de koning deze week het nieuws als het gaat om zijn inboedel. Of eigenlijk: de inboedel van de staat. NRC stelt namelijk dat de overheid al tientallen jaren vergoedingen aan de Oranjes betaalt voor het onderhoud van het meubilair van Paleis Huis ten Bosch, Paleis Noordeinde en het Paleis op de Dam. En dat terwijl het grootste gedeelte van deze spullen allang eigendom van de staat is en die al jaren voor het onderhoud ervan betaalt.
Koning Willem-Alexander zou dus helemaal geen jaarlijkse toelage van 300.000 euro nodig hebben voor zijn huisraad. Hij heeft de spullen tenslotte gratis in bruikleen en als er iets kapotgaat, is het de overheid die de portemonnee trekt. Hoe dan ook, als we minister-president Mark Rutte moeten geloven is de financiering van de inventaris van de koning ‘verschrikkelijk ingewikkeld’. Hij belooft een onderzoek.
De financiering van het koningshuis blijft een gevoelig onderwerp. Niet alleen in Den Haag, maar ook onder het volk. Mochten de Oranjes nu al jaren te veel geld ontvangen hebben, dan komt dit uit de buidel van de belastingbetaler en de vraag is hoe lang die dit soort toestanden nog accepteert. De politiek belooft het al langer, maar wordt het nu niet eens tijd voor échte transparantie over de kosten van het Koninklijk Huis? Niet alleen de burger heeft hier recht op: ook ons koningspaar zal hier baat bij hebben. Ik geloof namelijk niet dat zij vanuit hun gratis fauteuils stilletjes in hun vuistje lachen om de extra centen die ze met hun meubels verdiend zouden hebben.
